Νοσταλγία, ο πόνος της Επιστροφής από το ΤΩΡΑ.
Θυμάμαι όταν πήγαινα σχολείο τους συμμαθητές μου να παραπονιούνται “άντε να πάρουμε το απολυτήριο να τελειώνουμε”.
Εγώ τους έλεγα να ζουν το ΤΩΡΑ…
το σχολείο είναι για λίγα χρόνια, το υπόλοιπο της ζωής μας θα ήταν χωρίς αυτό και θα έπρεπε να απολαμβάνουμε την ΕΜΠΕΙΡΙΑ για όσο κρατούσε.
Μετά θα τους έλειπε…
Αργότερα, στον στρατό, θυμάμαι τις “σειρές” μου να παραπονιούνται “άντε να πάρουμε το απολυτήριο να τελειώνουμε”.
Εγώ τους έλεγα να ζουν το ΤΩΡΑ…
η στρατιωτική θητεία είναι για λίγους μήνες, το υπόλοιπο της ζωής μας θα ήταν χωρίς αυτή και θα έπρεπε να απολαμβάναμε την ΕΜΠΕΙΡΙΑ για όσο κρατούσε.
Μετά θα τους έλειπε…
Θυμάμαι ανθρώπους να λένε “με κούρασε ο τάδε, η δείνα” μιλώντας για αγαπημένα τους πρόσωπα.
Εγώ τους έλεγα να τους χαίρονται το ΤΩΡΑ και όσο τον/την έχουν δίπλα τους, γιατί κανένας μας δεν είναι δεδομένος στην ζωή και, πάνω απ’ όλα, κανείς μας δεν είναι αθάνατος.
Μετά θα τους έλειπε…
Ο άνθρωπος είναι Σκιά του Ονείρου (κατά Μεγάλου Ομήρου)…
την μια στιγμή ζεις και αναπνέεις και την άλλη έχεις απλά “φύγει” από το ΤΩΡΑ.
Και εγώ σας λέω να μην αφήνετε εκκρεμότητες με τους ανθρώπους-σταθμούς της ζωής σας…
δεν ξέρετε αν δεν τους έχετε δει ΗΔΗ για τελευταία φορά.
Και μετά θα σας λείπουν…
“Παναγοδημητρόπουλος, έξωωω!!!”
“Μα γιατί κύριε/κυρία (οι καθηγητές άλλαζαν, η φράση έμενε η ίδια);”
“Γιατί το έχετε κάνει γιάφκα εκεί πίσω και κάνετε φασαρία.”
“Εγώ φταίω;”
“Εσύ τους ξεσηκώνεις. Και όταν χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα, στο γραφείο της κας Ράλλη (η λυκειάρχης) να τα πούμε μια για πάντα.”
1990…
λίγο πριν τις Πανελλήνιες (τις πρώτες, 4 φορές έδωσα, ούτε στα… Ορυχεία Κοζάνης δεν τα κατάφερα να περάσω. Όπως έλεγαν οι καθηγητές μου, είχα μεν ένα πολύ καλό μυαλό, υστερούσα, και υστερώ, δε στην Πειθαρχία. Λύκος γαρ…).
Η φωτογράφιση είναι ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ του μαθήματος (όπως μπορούν να επιβεβαιώσουν και οι αγαπημένοι μου συμμαθητές).
Με τέτοια φάτσα και τέτοιο στυλάκι το ερώτημα που βγαίνει αβίαστα είναι “πού πας έτσι ρε Καραμήτρο να δώσεις Πανελλήνιες; Καφενείο είσαι!!!”
Για φανταστείτε να είχα περάσει στις Στρατιωτικές Σχολές που είχα πρώτη επιλογή, ή σε κάποιο βαρετό Πανεπιστήμιο…
πείτε μου, τι σόι καραβανάς ή γιάπης θα έγραφε αυτά τα ωραία φιλοσοφικά που σας γράφω και σας αρέσουν;
Το Μήνυμα της φωτογραφίας είναι:
“Μην αγχώνεστε αν δεν περάσετε στις Πανελλήνιες…
μπορείτε πάντα να γίνετε ένας/μία blogger και να κάνετε την δική σας δουλειά.
Μπορεί να μην πάρετε κάποιο “δυνατό πτυχίο” το οποίο θα μοστράρετε στον Τοίχο σας (του σπιτιού και του Facebook), κάνοντάς σας να πιστεύετε πως είστε σοφοί/σοφές χωρίς να κάνετε ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ κάποιο επιμορφωτικό σεμινάριο για να κάνετε update τις γνώσεις σας στις απαιτήσεις της εποχής…
θα αναγκαστείτε όμως να είστε σε συνεχή Κίνηση και Εγρήγορση για να επιμορφώνεστε συνεχώς σε πολλούς και διαφορετικούς Τομείς της Γνώσης, για να παραμένετε Καλός Επαγγελματίας με “δυνατό” Brand Name και εκλεκτό πελατολόγιο (μπορείτε να το δείτε εδώ).
Πέρα του ότι θα μπορέσετε να “μιλήσετε” πολύ καλύτερα με τους ανθρώπους…
δεν θα έχετε στα 52 σας ούτε μια άσπρη τρίχα. Στον δικό σας Κόσμο, τον λεγόμενο και “γιούχουουουου”, θα περνάτε γαμάτα!!!”
Να θυμάστε πως η επιτυχία ενός παιδιού, ειδικά μέσα στην μαύρη μιζέρια στην οποία ζούμε, είναι να είναι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ.
Και η επιτυχία ενός ανθρώπου, τα παιδιά που απεικονίζονται σε μια φωτογραφία τραβηγμένη 35 ολόκληρα χρόνια πριν, να είναι τα ίδια που βρίσκονται καθημερινά στο Facebook και, έστω μια φορά τον μήνα, σε mini reunion καφέδες.
Γιατί οι φιλίες που γεννιούνται στο σχολείο και κρατούν στον Χρόνο, είναι οι μόνες ΑΛΗΘΙΝΕΣ…
“Σου έχω φτιάξει μια κασέτα.”
“Για κοίτα χωρίς να σε δει και πες μου, με κοιτάζει; Στο διάλειμμα θα κάνω κίνηση.” (την ώρα του μαθήματος, στον κολλητό/την κολλητή για την συμμαθήτρια/τον συμμαθητή που μας άρεσε).
“Θέλεις να τα φτιάξουμε;” (συνήθως… ψελλίζοντας, από τον φόβο της απόρριψης).
“Θα πάμε με τα παιδιά για καφέ, θέλεις να πάμε μαζί, να σου πω κάτι στον δρόμο;”,
κάποιες από τις φράσεις που οι πιο δειλοί περίμεναν την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου (αλλιώς του Αγίου… Ποτέ) σαν “άλλοθι” για να τις ξεστομίσουν.
Όλες όμως οδηγούσαν στην μία και μοναδική φράση…
τότε, μας φαινόταν σαν την πιο σημαντική απόφαση της ζωής μας.
Πού να ξέραμε…
“Στο διάλειμμα θέλω να σου μιλήσω.”
“Τί θέλεις να μου πεις;”
“Σου έχω φτιάξει μια κασέτα.”
Πόσα “θέλεις να τα φτιάξουμε;” μπορεί να κρύβονται σε μια… κασέτα;
Και πόσες χυλόπιτες να ξεπεράστηκαν από μια άλλη;
Μια φορά και έναν καιρό…
όταν στα σχολεία μαθαίναμε την Ζωή, πρόσωπο με πρόσωπο.
Μετά ήλθε η απρόσωπη Τηλεκπαίδευση, με τους ανθρώπους να είναι απλά μικρογραφίες προσώπων σε μια οθόνη Η/Υ.
Όταν το “πέσιμο” γινόταν face to face, μεταξύ ανθρώπων.
Και μετά ήλθε το Face και το “chat” γίνεται μεταξύ avatars (ψηφιακών οντοτήτων).
Πόσο λυπάμαι τα νέα παιδιά που δεν είχαν την χαρά να γνωρίσουν την εποχή μας (80’s, 90’s), όταν αντί να χαζολογάμε (και χαζεύουμε) πίσω από μια οθόνη και ένα πληκτρολόγιο απόμακροι και μόνοι, ΖΟΥΣΑΜΕ και ΜΙΛΟΥΣΑΜΕ σαν ΑΝΘΡΩΠΟΙ από κοντά…
όταν ζούσαμε σε μια ΑΛΗΘΙΝΗ Κοινωνία…
και όχι σε μια ψηφιακή Κοινότητα.
Νοσταλγία…
το Άλγος του Νόστου…
ο πόνος της Επιστροφής από το ΤΩΡΑ.
Πίσω στον Χώρο και τον Χρόνο.
Πίσω σε μια ζωή η οποία ήταν Ζωή…
Περισσότερα άρθρα από την κατηγορία “Προσωπικό Ημερολόγιο” μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
©2004-2026 Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος
Σύμβουλος Επιχειρήσεων, Εκπαιδευτικός Σύμβουλος
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 13 Οκτωβρίου του 1972. Είναι Σύμβουλος Επιχειρήσεων, Ειδικός Εφαρμογών Πληροφορικής, καθηγητής Ξένων Γλωσσών και Εκπαιδευτής σε πολλούς και διαφορετικούς τομείς της Γνώσης.
Όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας.
Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.
Φέρνουμε το Αύριο, Σήμερα…